Scholka dziecięca

E R M

Liturgiczna służba ołtarza

Fraternia san Damiano

JP II

Katechumenat

Z H R

DA "Antoni"

"Muminki"

Żywy Różaniec

Duszpasterstwo Pogodnej Jesieni

Wspólnota Krwi Chrystusa

Franciszkański Zakon Świeckich

Wspólnota Miłosierdzia Bożego

Krąg Przyjaciół Prymasa Tysiąclecia

Katecheza dla Dorosłych

Szafarze Komunii Świętej

Wspólnota Arka

Wspólnota Duży Dom

Kościół Domowy Ruchu Światło-Życie

Franciszkańska Wspólnota Małżeństw

Duszp. Katolików j.niemieckiego

Wspólnota "Betesda"

"Basilica Cantans"

Duszpasterstwo pielgrzymkowe

Akcja Katolicka

Kuchnia charytatywna

"Tobiaszki"

Hospicjum "Samarytanin"

Domowe odwiedziny chorych

Kapelanie szpitalne

Duchowa adopcja dziecka poczętego

S.Kapucynki Tercjarki od Św.Rodziny

Kalwaria Karłowicka

Fundacja Dortmundzko-Wrocławska

Poradnie

o. dr Emilian Gołąbek, franciszkanin, jest autorem książek oraz wielu artykułów z zakresu katechetycznej dydaktyki modlitwy, kultury młodzieżowej i jej znaczenia dla nowej ewangelizacji w Kościele. Pracował jako duszpasterz młodzieży na Górze św. Anny. Obecnie wykłada katechetykę i pedagogikę w WSD Franciszkanów oraz PWT we Wrocławiu. Ponadto jest duszpasterzem akademickim.

PRZEJAWY RELIGIJNOŚCI  WSPÓŁCZESNEJ MŁODZIEŻY

Rozwój człowieka jest procesem permanentnym, ale przebiega on według pewnego rytmu. Wprawdzie rozwój osobowy jednostki, w tym religijny, zależy w dużym stopniu od niej samej, to jednak są etapy, które tylko raz przechodzą, a jeśli miną nie powracają. Okres dorastania[1] jest tym etapem w życiu człowieka, kiedy dokonuje się przeobrażenie dziecka w osobę dorosłą, jest to równocześnie końcowa faza dzieciństwa oraz początek wieku dojrzałego. Czas adolescencji obejmuje okres od 12/13 do 18-20 roku życia[2]. Na przestrzeni tych kilku lat zachodzą radykalne zmiany psychiczne, fizyczne i emocjonalne, które umożliwiają jednostce podjęcie nowych zadań i ról społecznych, właściwych dla człowieka dorosłego. Można ten czas wykorzystać lub zmarnować. Jest to okres trudnych wyzwań dla młodych ludzi oraz ich duszpasterzy, katechetów i wychowawców. Aby uniknąć podstawowych błędów w nauczaniu i wychowaniu modlitewnym, katecheza realizowana w środowisku szkolnym winna liczyć się z możliwościami percepcyjnymi młodzieży i postępować zgodnie z zasadą przystępności przekazywanej wiedzy.

1. Czynniki rozwoju religijnego

Rozwój religijności młodego człowieka jest przede wszystkim ściśle związany z prawidłowościami rozwoju wieku dojrzewania. Religijność rozwija się na konkretnym podłożu psychologicznym, uwarunkowanym zarówno przyśpieszonymi zmianami w rozwoju fizycznym, nade wszystko zaś intensywnym rozwojem intelektualnym i emocjonalnym. J. Makselon wylicza kilka czynników, które pełnią podstawową rolę w rozwoju religijnym człowieka, a więc także młodzieży, są to: doświadczenie, potrzeby, emocje i grupy społeczne[3].

Doświadczenie religijne jest tajemniczym światem osobistych doznań. Daje ono człowiekowi niepowtarzalne możliwości rozwojowe w kierunku Boga, wywołuje niekiedy nadzwyczajne przeżycia i silne napięcia. Wyrasta ono z wiary żywej, mocnej i ugruntowanej, a jednocześnie za każdym razem niejednokrotnie wywołuje akt wiary głębokiej, który wzmacnia i uszlachetnienia więzi z Bogiem i a także z ludźmi połączone z nawróceniem[4]. Na uwagę zasługuje fakt, że w doświadczeniu religijnym ogromnego znaczenia nabiera przykład konkretnej osoby. Życie dorosłego człowieka jest bowiem w znacznej mierze uwarunkowane pierwszymi doznaniami dziecięcymi, w tym przede wszystkim kontaktami z matką. W oparciu o te kontakty kształtuje się podstawowe zaufanie, które stanowi o możliwości i sposobie rozumienia Boga[5].

Dynamikę religijności określają potrzeby podstawowe, wynikające z biologicznej struktury organizmu a także ujawnione w toku indywidualnego i społecznego rozwoju człowieka, a wyznaczające zasadniczy kierunek jego działania (np. modlitwa o zdrowie, spokój w rodzinie, o pracę) oraz potrzeby pochodne, bogato zróżnicowane, wyrosłe na gruncie wyżej wymienionych i związane z poszukiwaniem środków do zaspokajania potrzeb podstawowych[6].

Uczucia religijne inspirują zaangażowanie religijne, stanowiąc bogatą i bardzo zróżnicowaną dziedzinę wewnętrznych przeżyć, wzmagają duchowe siły człowieka, towarzyszą jego modlitwie i wyrażają odniesienie jednostki wobec Boga, ludzi, rzeczy i świata[7]. Dzięki nim zachowania związane z życiem religijnym są silniej motywowane, a człowiek, który jest ich podmiotem, łatwiej może osiągnąć więź z Bogiem. W praktykach religijnych rodzą się osobliwe wzruszenia w odniesieniu między innymi do słów modlitwy, śpiewów, instrumentalnej muzyki kościelnej, wreszcie elementów celebracji liturgicznej. Uczucia religijne kształtują nas stosunek do zdarzeń przeżywanych, wyobrażanych czy poddawanych refleksji, a doświadczane w sytuacji religijnej, przenikają do najgłębszych duchowych pokładów człowieka, stanowiąc wydarzenie, po którym następuje inne, niejako, wyższe, bycie[8]. 

Czynniki rozwoju religijności nie ograniczają się tylko do indywidualnych przeżyć poszczególnego człowieka, rozciągają się również na grupy społeczne[9], to znaczy na środowiska wierzących, w których dana osoba się rozwija, poczynając od rodziny, grupy sąsiedzkiej czy rówieśniczej, czyli tak zwanych grup pierwotnych[10].

Wymienione powyżej czynniki nie mogą być rozdzielane i izolowane, ponieważ w rzeczywistości działają zawsze w ścisłym powiązaniu, wzajemnie warunkują się i modyfikują, zmieniając swą rolę i znaczenie w zależności od tego, jak przebiega rozwój konkretnej osoby i jej otoczenia.

strona 1 2 3